امشب تئاتر عشق لرزه اریک امانول اشمیت را با جمع نسبتا کثیری از دوستان، در تالار چهارسو تئاتر شهر دیدیم.

اگر در شرف شروع یا اتمام رابطه عاشقانه ای باشید، اصولا زلزله بهنگامِ خفیفی است. دیدنش یا کمینه خواندن کتابش به ترجمه شهلا حائری، توصیه مشفقانه ای است.

-------------------------------------------------------------------------

خونی که در رگ ماست؛منجمد شده!

اما حالا چطور؟ اينقدر مسافر راهی غریت کرديم انگاری خودمون غريبه شديم، که شديم!

مسافرا کجا رفتن يا ما چرا مونديم؟

اين واخوردگی، سردرگمی و گرفتگی از کجاست؟اين شکاف مردم-مردم از کی پيدا شد که ما اينقدر دير فهميديم؟

از انفعال متنفرم

ولی جوابی که، به سوال اونهايی در جواب اعتراضم می پرسند: خوب ميگی چی کار کنيم؟، می دم، هنوز خودم رو هم حتی قانع نمی کنه!

پس کدوم گوری هستيد؟

پروردگارا کمک کن تا حرف هايمان که نگفتنی ست، سر به ابتذال گفتن فرود نياورند!

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

همواره برای گناهانی که در زندگی مرتکب شدم حتی آنها که نادانسته يا ناخواسته بوده اند منتظر عقوبتی بوده ام اما شهامت اقرار يا جبران ارتکاب به اشتباه و اجتناب از ارتکاب به اشتباهی بزرگتر  را در خود می پرورانم.

کجاست اين منزل مقصود؟؟؟

راستی؛ امشب مسافر مشهد ام.

ترديد آفت است، وقتی نياز داری تصميمِ مهمی بگيری.تصميمی که زندگيت را متحول کند يا کمينه مسير آتيت را مشخص. اگر فرض که تصميم ات پايه ای باشد هرچند کوچک وابسته به آتيه ملتی، خوشبختی برادری يا اشک و لبخند خواهری. آنگاه ...

حضوری که اگر باشی و پايمرد باشی يک سو ساحل عافيت است، از پی طوفان پر تلاطم حوادث، و ديگر سو عالمی پر غم و شايد عقوبتی پرخون.

و قصوری که توهين به خود است و به معنای قرن ها شرافت و مردانگی. هرچند آسوده ساحلی ست، ليکن از کشتی نشينان خَمار و پرغرور فروتر، و در برابر ياران سربلند ديروز شرمنده تر.

آه چه شيرين آفتی ست ترديد آنگاه که پس از آن دو صد راز سر به مُهر باشد؛ و امروز روزِ ترديد...

اگه طرفای دانشگاه رد شده باشيد حتما پل بازارچه روبروش رو ديديد. برای مقاوم سازيش ميرم، کی فکرش و می کرد يک روز کار ما بشه!

برای طراحی راه و پل روی يکی از سرشاخه های پر آب کارون.

جای همگی خالی، هوای خوب و درخت های بلوط

با اين حساب که پيش ميره شايد اين وبلاگ و تبديل کنم به سفرنامه... هرچند عمده اش سفرهای کاری می شود. بعد از دو هفته پيش که رفتم عسلويه ، هفته پيش جای همه خالی بازهم تبريز بودم. اين بار فرصت شد بازهم بريم بازار. بازار فرش، تيمچه مظفر، مسجد مولا نا و مسجد جامع و البته یک سرم رفتيم کبابی حسينی...