از سرکوچه که پياده شدم، همچين که احتياط می کردم روی زمين برفی و يخ زده ظلمات شب، صدای گزگز چراغ روشنايي وسط کوچه صدای بد آهنگی بود که فضا رو پر می کرد، چند بار خيز برداشته بودم که بزنم بترکونمش مگه يکی بياد و عوضش کنه.

کم کم داشت آب می رفت تو کفشام، مرده شور اين کفشا رو به برند که به اسم تنفس پا کفشو سوراخ سوراخ می کنن.

 حوصله خونه رفتن ندارم کاش اين کوچه لعنتی بن بست نبود يا لااقل اينقدر شيب نداشت...

وقتی يادت میافتم به زمين و زمان بد و بيراه می گم مخصوصا به خودم

نفس ها به شماره و عرق سردی وجودم را احاطه کرده بود

ترسی ضعيف و رخوتی غريب اما سرمست از غرور

تجربه ای که می توانست بس سهمگين باشد

خدايا اين تو و اين جور جماعت بی مقدار

در عجبم از واژه ها که هيچ ندارند در اين وانفسا، در اين روزگار غريب اين احساس عجيب

خسته شدم بس که اين در و اون در زدم بی نتيجه

سپردم دست قسمت

قسمت باشه به هم می رسیم

اگرم نه که حتما خیریتی هست.

قصه غصه هايي که تمامی ندارد و افسوس دقايق که نه، سال هایی که از پی اندوه رفتند....

گاه کوچی ديگر است

                     ای عابر خسته

                                    تنهای ابدی...

سرکوب ژرف ترين آمورهاست

چرا بايد واقع نگر بود؟

-------------------------------------------------

شدت واقع نگری آدم را ترسوتر می کند.

ای دل غافل حيف که کسی گفته که وانمود کنم در پی یافتن خوشتن خودم، حيف...