حالا که جشنواره آمد و رفت و ما بی تفاوت از کنارش گذشتیم بد نیست که از دوست داشتنی های سال ۸۴ اول سراغ چهارشنبه سوری ی جشنواره ای برویم. لطف قضیه به این است که اینجوری دوست داشتنی ها را به ترتیب از آخر به اول مرور کرده ایم.

راستش بیشتر لطف چهارشنبه سوری فرهادی، که به نظر با عجله هم ساخته شده، به مکافات دیدنش بود.( که اگر لطف دوست بسیار شریف ما نبود کلا منتفی می شد.) اول فیلم ناخودآگاه یاد خیلی دور، خیلی نزدیک افتادم.شوق و اشتیاق مردم، صف طویل سینما، سانس ویژه و دعوای داخل سالن برای فیلم خوب با بازی بد فرخ نژاد و هنر نمایی تهرانی. واقعا که حال و هوای قبل از عید حرف ندارد.