" متفکر بزرگ کسی است که با سر نترس و بدون بیم از مخالفت ها، افکاری را که در سر دارد تا رسيدن به نتایج منطقی دنبال کند. صرف نظر از این که به مذاق کسی خوش بیاید یا نیاید. "

جان استوارت میل،« درباره آزادی»

 

در دنیایی که چاپلوس ها، ریاکاران و محافظه کارها حرف اول را می زنند، جسارت ایستادگی بر ایده و اعتقاد هر چند کوتاه ترین راه موفقیت نیست، لیکن تنها راه صادقانه آن است.

از قول یکی از اصلاح طلبان نیمه بازنشسته، همین چند روز پیش نوشته بودند " از شعار نباید انتظار معجزه داشت. شعار ظرفیت محدودی دارد مثل خود تبلیغات. "

اشتباه استراتژیک : محدود بودن ظرفیت تبلیغات هیچ منافاتی با تاثیر معجزه آسای آن ندارد. با این وجود ابتدا لازم است دو چیز را خوب شناخت، عرصه تبلیغات  و  عنصر تبلیغ.

هر کسی در تجارت، سیاست، زندگی و ... می تواند از شکست این آقایان درس خوبی بگیرد. جایی که با نشناختن دغدغه و زبان مردم، عرصه و با انتخاب کاندیدای نامناسب، عنصر تبلیغ را از دست دادند. ما هم باید ابتدا عنصر تبلیغ را بهتر بشناسیم تا زمینه شناسایی عمیق تر عرصه فراهم شود.

هرچند که زمان زیادی نیست که فیلم های معناگرا برای خود در سینمای ما جایی باز کرده اند، اما تعدد ساخت فیلم در چنین مضامینی باعث شده بود تا فکر کنم، همین روز ها دورانش به سر می آید. با دیدن "  باغ های کندلوس  " تقریبا یقین دارم که این اتفاق خیلی زود می افتد. ایرج کریمی سعی داشته یک داستان ضعیف را به کمک ده ها و شاید صد ها شعار تبدیل به فیلمی معنا گرا کند چیزی که در نهایت تماشاگر را ۹۰ دقیقه عذاب می دهد. به واقع شعارهایی مثل " ما همه پیکانیم، موسو ما پیکانه، سیناد ما پیکانه و ... " دیگر مشتری که ندارد هیچ، دشمن هم پیدا می کند.