یادم هست که در حدود سال های ميانی دهه 90 سينمای هاليوود مملو از فيلم هایی بود که در آن ها دخترهای جوان عاشق مردان مسن می شدند. آن وقت ها ريشه یابی کرده بودند که این موضوع در جامعه آمريکا هم تسری دارد و دليل عمده آن اين است که دختران در دوران کودکی به اندازه کافی محبت پدرانه نديده اند و با اين انتخاب در حقيقت دو نياز عاطفی خود را پاسخ می دهند.

دکتر باغ فردوس که قرار بود خيلی شخصيت پيچيده ای باشد تحت تاثیر بازی روان و فاصله دار کيانيان اساسا ساده از آب در آمده بود و عشق دخترک نابغه بدتر از داستان عاشقانه مضحک مادرش، خیلی پيش پا افتاده و بی دليل شکل گرفت. نه جاذبه پدرانه ای و نه کاريزمای موثری! به زحمت که همه چیز را در فيلم باور کنيد تازه می فهميد که داستان بدون هيچ فراز و فرودی به پایان خود می رسد.

خدا را شکر فيلم ها غير از گيشه راه درآمد جديدی هم پيدا کرده اند. بد از بنام پدر باغ فردوس هم خوب از جذب اسپانسر سود جسته بود. هرچند به اندازه بنام پدر دل آزار و گل درشت نبود.

در آخرین فیلم حاتمی کیا "بنام پدر" از جلوه های ناب و معصومانه فیلم های قبلی اش تقریبا خبری نیست. بازی پرستویی هم که قرار بود نقطه درخشانی در کارنامه اش باشد، جز تکرار کلیشه ای شخصیت های آژانس شیشه ای و روبان قرمز چیزیاز آب در نیامده است. تنها تحلیل درست شاید گفته خود حاتمی کیا باشد که "بنام پدر" را کشتی نجات خود دانسته است. واقعا بعد آن سرمایه گذارهای عجیب و غریب دولتی در "موج مرده" و "برنگ ارغوان" پول های پارس قائم و سامسونگ خوب کارکرده بود. با حساب فیلم های جشنواره پارسال دیگر امیدی به دیدن فیلم خوب در سال ۸۵ ندارم!